تا اینجا گفته شد که

نیازی نیست که آنها را خیلی دقیق و کامل بنویسیم و نگارش و روش خاصی در مورد آنها بکار بریم، تنها کافی است همه آنها را بر روی کاغذ متعهد شویم. در پیشگاه خداوند خود را در قبال اهداف نوشته شده خود متعهد بدانیم و بگوییم که مسایل مورد علاقه ما اینها هستند و برای دستیابی به آنها از او کمک بخواهیم و سپس فروتنانه خود را به او واگذار نماییم. این به نفع ما خواهد بود. رخصت دهیم تا اهداف در تیررس ما قرار گیرد، جایی که در موقع نیاز به آن دسترسی داشته باشیم. ولی نگرانی و وسواس درمورد زمان، چگونگی، اگرها و چه می شدها در باره آن به خرج ندهیم. بعضی از افراد معتقدند که باید اهداف را روزانه به خود گزارش دهیم. من چنین نمی کنم مگر آنکه در حال تنظیم اهداف روزانه خود باشم. اما هرکسی هرگونه که مایل باشد می تواند عمل کند. وقتی که اهداف ما مشخص و معین شد و برروی کاغذ آمد، سعی کنیم آنها را تحت فشار و تسلط قرار ندهیم. کارها را به نوبت ودر حد توان خود انجام دهیم و با در نظر گرفتن چهارچوب 24 ساعت شبانه روز، آنچه درخور شرایط آنزمان است به انجام رسانیم. خواست خداوند نیز مطمئنا" برای ما چنین است. از الهامات روحی خویش بهره بگیریم و چنانچه کاری ضروری بر سر راهمان قرار گرفت آنرا با ایمان و در کمال آرامش انجام دهیم. بدین طزیق اتفاقات بی نظیری بر سرراهمان قرار خواهند گرفت. سهم خود را ادا کرده و این راه را امتحان کنیم. اما معتقدم زمانی میتوانیم سهم خویش را به نحو احسن ادا کنیم که کارها را به نوبت انجام دهیم. اگر زمان انجام کاری باشد ما از آن آگاه می شویم و اگر زمان انجام رویدادی باشد، رخ می دهد. به خود و خدای خویش اعتماد کنیم.

اهداف خود را به ترتیب اهمیت و ضرورت انجام دهیم. باید اهداف سالیانه خود را در آغاز سال معین کنیم و با این عمل به خود نشان دهیم که خواهان لذت بردن از زندگی خویش در این سال میباشیم. به نظرم تعیین اهداف در شروع سال نو از حلول سال نو مهمتر است. در طی ایام سال نیز اهدافی را که به ذهنم خطور می کند، یادداشت می کنم. چنانچه با مشکلی مواجه می شویم و یا نیاز و خواسته جدیدی پیدا می کنیم، آنرا تبدیل به هدف و به فهرست اهداف خود اضافه می کنیم. در زمان روبرو شدن با بحران، گذر از این مرحله را نیز جزو اهداف خویش قرار می دهیم، سپس تمامی نیازها و خواسته های خویش را که باید بطور روزانه، هفتگی و ماهیانه بوقوع بپیوندد را یادداشت می کنیم.

اهدافی را که به آنها دست یافته ام از فهرست خویش حذف می کنیم. بله، ما دستیابی به اهداف خویش را آغاز کرده ایم. نیازها و خواسته های ما برآورده خواهند شد و به موارد و مسایلی که در زندگی برای ما اهمیت دارند، دست خواهیم یافت. وقتی به اهداف خود دست یافتیم انها را از فهرست خویش حذف کرده، به خود تبریک گفته، خداوند را شکر گفته و بدین ترتیب به خود و خدای خود، به تنظیم اهداف و به جریان زندگی اعتماد پیدا می کنیم. گاهی هم ممکن است در رسیدن به اهداف با شکست مواجه شویم که در این صورت یا هدفی بوده که نیاز به صرف تلاش و انرژی بیشتری داشته و یا برای دستیابی به هدف مزبور انتظار وقوع معجزه داشته ایم. افکار معچزه گرانه شامل افکاری است چون : اکر این مشکل زندگیم برطرف شود تا آخر عمر شاد خواهم زیست. تا کنون برای هیچ کسی پیش نیامده که به هدفی دست یافته و یا مشکلی را حل کرده، که خوشبختی ابدی به ارمغان آورده باشد. به منظور جلوگیری از اینگونه شکستها، داشتن فهرستی طولانی از اهداف و حذف افکار معجزه طلب بسیار با اهمیت است. زندگی به راه خود ادامه می دهد و ما باید سعی کنیم که با آرامش و شادمانی آنرا سپری کنیم.

ما احتمالا" همیشه مسایلی خواهیم داشت که لزوما" باید به صورت هدف درآیند، اما این مرحله بوجود درآوردن اهداف نه تنها زندگی را لذت بخش نموده بلکه یک نوع ایمان در ما بوجود میآورد که بخاطر آن ایمان، که زندکی ما بطور کلی آرامتر و با هماهنگی بیشتری پیش خواهد رفت.مسایل پیش می آیند و سپس حل می شوند، خواسته ها و احتیاچات خود را نشان می دهند و برآورده می شوند. رؤیاها خلق می شوند و به تحقق می پیوندد. حوادث اتفاق می افتند، چیزهای خوب اتفاق می افتند و دوباره مسایل جدیدی به وجود می آیند و همه این رویدادها طبیعی و خوب هستند. صبور باشیم و به تعیین وقت خداوند اعتماد کنیم. هیچ موردی را از فهرست اهداف خود را به صرف اینکه در برهه ایی از زمان میبایست اتفاق بیفتد، حذف نکنید. این بایدهای یأس آور به همه ابعاد زندگی ما رخنه می کند و گاهی سالها این اهداف را یدک می کشند. گاهی وقتی اهداف سالیانه خود را که تنظیم کرده ایم به آن نگاهی می افکنیم، فکر کی کنیم: « اوه !!! این مشکل هرکز حل نخواهد شد و سالهاست که در فهرست من باقیست.» یا « این رؤیا هرگز حقیقت پیدا نمی کند » یا « چهارمین سال است که ـنها را در فهرست خود یادداشت می کنم » یا « یا من هرکز نمی توانم این نقص شخصیتی خود را برطرف کنم» هیچ کدام از این اظهارات حقیقت ندارد، بلکه زمان وقوع آنها هنوزفرا نرسیده است. به نظر من بهبودی از اعتیاد یک « شهامت تحول » است. من پی برده ام که صبر کردن هنر و عامل مؤثری در پیشرفت است. صبور بودن می تواند در نیل به اهداف عامل بسیار قدرتمندی باشد. زمان چیز با ارزشی است. اکر بتوانید دو سال صبر کنید، شاید به چیزی دست یابید که امروز نمی توانستیدف حال هر چقدر که سخت می کوشیدید، هر مقدار که پول دور می ریختید و هر چه خود را به در و دیوار می کوبیدید.

حوادث در مواقع مقتضی رخ می دهند، تسلیم شویم و تن دهیم. اما یادمان باشد که خواسته ها و اهداف را در فهرست خود قرار دهیم.

بازنـــــگـــــری

1ـ اهداف خود را بر روی کاغذی یادداشت کنید. بکوشید دستکم ده مورد، از جمله: خواسته ها، مشکلاتی که باید حل شوند و تغییرات شغلی خودتان و هر نوع هدف دیگری که به ذهنتان می رسد، یادداشت کنید.

مردی رو به دوستش کرد :

-طوری درباره خدا صحبت می کنی که انگار شخصا او را می شناسی و حتی رنگ چشمهایش را هم می دانی . چه لزومی دارد چیزی را خلق کنی که به آن اعتقاد داشته باشی ؟ بدون این نمی شود زندگی کرد ؟ و او پاسخ داد :

- تو تصور می کنی که دنیا چه طور خلق شده ؟ می توانی معجزه ی زندگی را توجیه کنی ؟

مرد گفت : پیرامون ما همه چیز حاصل تصادف است . همه چیز اتفاقی است . دوستش گفت :

- درست است . پس تصادف نام دیگر " خدا " است .

از دوا بی یِرد مزریچ پرسیدند که بهترین الگو برای پیروی چیست ؟ افراد پرهیزگاری که زندگی شان را وقف خدا می کنند و نمی پرسند چرا ؟ یا افراد بی فرهنگی که می کوشند اراده باریتعالی را بفهمند ؟

داو بی یر گفت : بهتر از همه الگوی کودکان است .

گفتند : کودک که هیچ چیز نمی داند . هنوز نمی داند واقعیت چیست .

او پاسخ داد : سخت در اشتباهید . کودک چهار خصوصیت دارد که هرگز نباید فراموش کنیم : ۱- همیشه بی دلیل شاد است ۲- همیشه سرش به کاری مشغول است ۳- وقتی چیزی را می خواهد تا آن را نگیرد از عزم و اصرارش کم نمی شود ۴- سرانجام می تواند خیلی راحت گریه کند .

عاشق و آزاده باشید در سایه پروردگار

با خدا خلوت کرده بودم. بي مقدمه از او پرسيدم:زندگي را با يک مثال زميني به من نشان بده. خنديد و گفت:زندگي مانند يک سرسره است. عده اي آن بالا هنوز منتظرند که پايين بيايند. عده اي در ابتداي راهند. عده اي در وسط راه و عده اي هم به آخر اين راه نزديک ميشوند. عده ديگري هم اين مسير را تمام کرده اند . در طول اين مسير موج وار فرازو نشيبهاي زيادي وجود دارد.اما بايد ياد بگيري در هرکجاي آن هستي از همانجا لذت ببري. در لحظه زندگي کن

مرد جواني نزد شيوانا آمد و گفت كه از ازدواج اولش راضي نيست و قصد دارد همسر ديگري اختيار كند .شيوانا از مرد جوان پرسيد :آيا قبل از ازدواج هم همين احساس را نسبت به همسر اولت داشتي؟مرد جوان لبخندي زد و گفت :نه !اوايل خيلي دوستش داشتم !اما كم كم كه زندگي مشتركمان شروع شد هم من و هم او رفتارمان تغير كرد و گرفتار روزمرگي شديم و كار به اينجا كشيده شده است كه از هم ديگر بيزار شده ايم و ميخواهيم از هم جدا شويم و من هم ميخواهم با زن ديگري ازدواج كنم !

شيوانا پرسيد :آيا زن دوم تو را به همين شكلي كه الان هستي ميخواهد؟

مرد جوان پاسخ داد :البته كه نه !او براي ازدواج با من شرايط زيادي دارد كه از جمله تغير رفتار و شيوه زندگي و لباس و آرايش و حتي تغير كسب و كار است .

شيوانا گفت:خب همين تغيرات را را براي همين همسر اولت در خودت ايجاد كن!مطمئن باش كه او از شيوه رفتار فعلي و زندگي تو بيزار شده وگرنه قبلا كه چنين نبوده است .پس براي همين اولي همان تغيرات را در خود ايجاد كن

كسي را كه دوست داري رهايش كن اگر سوي تو برگشت از آن توست و اگر برنگشت از اول براي تو نبوده

هميشه حرفي رو بزن که بتوني بنويسيش
چيزي رو بنويس که بتوني پاش امضا کني
چيزي رو امضا کن که بتوني پاش بايستي

شادترین افراد، لزوماً بهترین چیزها را ندارند فقط از آنچه که دارند بهترین استفاده را می‌کنند

خیلی از ادمها سرسختانه راهی را دنبال میکنند که انتخاب کردند و متاسفانه به همین خاطر هدفشون رو گم میکنند

 در نبرد بين روزهای سخت با انسان های سخت ٬ اين انسان های
سخت هستند که می مانند نه روزهای سخت

 

 رابطه مثل يه مشت ماسه ميمونه.که وقتي اون رو با دست باز برميدارين همش توي دستتون ميمونه اما همون وقتي که واسه نگهداشتنش دستتون رو مشت ميکنين تا دونه آخرش از ميون انگشتاتون مي ريزه، رها کنید تا بدست بیاورید

 

دختران شهر به روستا فکر میکنند. دختران روستا در آرزوی شهر میمیرند. مردان کوچک به آسایش مردان بزرگ فکر میکنند. مردان بزرگ در آرزوی آرامش مردان کوچک میمرند.
کدام پل در کجای جهان شکسته است که هیچکس به خانه اش نمیرسد

 

وقتی که عشق میاد

 

 

عاشق و آزاده باشید در سایه پروردگار

مغازه داری روی شیشه مغازه اش تابلویی به این مضمون نصب کرد: " توله های فروشی ".
چیزی از نصب آن نگذشته بود که پسر کوچولویی وارد مغازه شد و از او خواست تا توله ها را به او نشان دهد.
مغازه دار سوت زد و با صدای سوت او، یک ماده سگ با پنج تا توله فسقلی اش که بیشتر شبیه توپ های پشمی کوچولو بودند، پشت سر هم از لانه بیرون آمدند و در مغازه به راه افتادند. پنجمین توله در آخر صف لنگان لنگان به دنبال سایرین راه می رفت.
پسر کوچولو توله سگ لنگ را نشان داد و گفت: " اون توله هه چشه؟" مغازه دشار توضیح داد که آن توله از همان روز تولد فاقد حفره مفصل ران بوده است و سپس افزود: اون توله زنده خواهد ماند، اما تا آخر عمرش همون جوری خواهد لنگید.
پسر کوچولو گفت: من همونو می خوام
مغازه دار موافقت نکرد، اما پسر کوچولو پاچه شلوارش را بالا زد و پای چپش را که بدجوری پیچ خورده بود و با یک تسمه فلزی محکم بسته شده بود، به مغازه دار نشان داد و گفت: من خودم نمی تونم خوب بدوم ، این توله هم به کسی نیاز داره که وضعیتشو خوب درک کنه!

مردي از تحمل بار سنگين رنج و مرارت خود سرگردان بود. وي عادت داشت هر روز به درگاه پرودگار دعا كند: "چرا من؟‌
همه شادمان به نظر مي‌رسند، چرا فقط من در چنين عذاب اليمي هستم؟"
يك روز، به سبب درماندگي بسيار، ‌وي به درگاه خداوند دعا كرد: "
پروردگارا، مي‌توانيد رنج‌هاي هر كسي ديگري را به من بدهيد، من براي پذيرش آن آمده‌ام. اما رنج مرا برداريد، بيش از اين ديگر تاب و تحملش را ندارم." آن شب وي خواب زيبايي ديد- زيبا و افشا كننده.
او آن شب در خواب ديد كه پروردگار در آسمان ظاهر شد و به وي و ديگران فرمود:
" همگي رنج‌هاي خود را به معبد بياوريد"‌. همه از رنج‌هاي خود خسته بودند. در واقع،‌ جملگي يك زماني دعا كرده بودند: "من براي پذيرفتن رنج‌هاي هر كس ديگري آماده‌ام، اما رنج مرا از من دور كنيد؛ رنج من بس سترگ است(مصداق جمله کاش من جای فلانی بودم،خوش به حالش)،‌ رنج من غير قابل تحمل است."‌ بنابراين هر كسي رنج‌هايش را در يك كيف جمع كرد، و همه به معبد رسيدند. تمامي آنان بسيار خوشحال به نظر مي‌آمدند كه روز فرا رسيده و دعاهايشان مستجاب شده بود. و آن مرد نيز رنج‌هايش را برداشت و به سوي معبد شتافت.

و آنگاه خداوند فرمود:
"كيف‌هايتان را كنار ديوار بگذاريد."
همه كيف‌هايشان را كنار ديوار گذاشتند، و سپس خداوند فرمود:
حال مي‌توانيد انتخاب كنيد. هر كسي مي‌تواند هر كيفي را كه مي‌خواهد بردارد."
و شگفت انگيزترين چيز اين بود:
اين مردي كه هميشه در حال دعا كردن بود، به سوي كيف خود شتافت، و پيش از آنكه هر كس ديگري بتواند آن را برگزيند، كيف را برداشتد اما او نيز شگفت‌زده بود، چون ديد ديگران نيز به سوي كيف‌هاي خود شتافتند، و همگي از انتخاب مجدد رنج خويش شادمان بودند. براي نخستين بار هر كسي بدبختي‌هاي ديگران، رنج‌هاي ديگران را ديده بود. كيف‌هاي آنها نيز به همان بزرگي و يا شايد بزرگتر بود.
هر كسي با رنج‌هاي خود خو گرفته بود. حال انتخاب رنج‌هاي ديگري- كسي چه مي‌داند كه چگونه رنجي خواهد بود؟
آنها حداقل از رنج خويش آگاه بودند و در اين مدت برايشان قابل تحمل شده بود. چرا ناشناخته را برگزينند؟

همگي خوشحال و شادمان به سوي خانه‌هاي خويش رفتند. هيچ چيز تغيير نكرده بود، آنها همان رنج‌ها را با خود داشتند اما جملگي شاد بودند.
مرد صبح كه از خواب برخاست، به درگاه خداوند دعا نمود و گفت:‌ "براي اين رويا سپاسگزارم؛ ديگر هيچ درخواستي نخواهم داشت، هر آنچه شما به من داده‌اي براي من بهترين بوده است.

عاشق و آزاده باشید در سایه پروردگار

همچنان که در راه زندگی پیش می رویم با انواع گوناگون هوای طوفانی آرام , سخت , ملایم مواجه می شویم. زمانی می رسد که می بایست با مشکلات , خطر , رسوایی , اهانت , بیماری, و مرگ روبرو شویم. لحظاتی که ترس و غم بر ما چیره می شود .اما نباید فراموش کنیم که چنین تجربه هابی بدون هدف برای ما اتفاق نمی افتند. یکی از درسهای بزرگی که چنین رویدادهایی به ما می دهند. روی کردن به خداوند و متکی بودن به او در هر شرایطی است.

خلاصه بعد از کلی قربون صدقه رفتن پرسیدم چه خبر چیکارا میکنید ،گفت که مشغول اسباب کشی هستیم و حسابی سرمون گرمه و شروع کرد به تعریف ماجرایی که ۳ روز قبل اتفاق افتاده بود

ماجرا از این قرار بود که شب چهارشنبه همگی به یک مهمانی دعوت بودند که تا ساعت ۳ بعد از نیمه شب هم به طول می انجامد

ساعت سه ونیم بعد از نیمه شب به در منزل میرسن و زمانی که پدرم میخواسته در ورودی به منزل را باز کند میبیند که قفل در شکسته مادرم که بلافاصله فشار خونش بالا میرود و همانجا روی زمین مینشیند

 پدرم آهسته وارد خانه میشود تا احتمالا" سارقی را دستگیر کند ،چراغها رو که روشن میکند میبیند چیزی از سر جایش کم نشده تلویزیون دی ودی و بقیه وسائل همگی سر جای خود هستند ،که در این هنگام پدرم حدس میزند که احتمالا" دزد هنوز در منزل میباشد  .

خلاصه همه جا را میگردد ولی اثری از سارق نمیبیند تا اینکه مادرم کمی حالش بهتر میشود و به داخل خانه میآید و وارد آشپزخانه میشود و در کمال تعجب مشاهده میکند که در یخچال و کابینت ها باز است و زمانی که خوب نگاه میکنند متوجه میشوند که مواد غذایی داخل کابینتها و یخچال سر جایشان قرار ندارد . مثلا" از گونی برنج فقط نصف آنرا برداشته شده به اضافه یک حلب روغن، گوشتهای داخل فریزر ، ماست و قند و چایی

بله سارق با شرف فقط به قصد بردن مواد غذایی وارد منزل شده بوده

جالب اینکه در کنار ورودی آشپزخانه میز نهار خوری قرار دارد که روی آن مقداری طلا هم بود که برای مهمانی میخواستند استفاده کنند که همانجا باقی میماند و سارق به هیچ کدام آنها دست هم نزده

وقتی ماجرا را شنیدم یک حالی شدم که چرا شرایط باید جوری شود که انسانهای شریف مجبور به این کار شوند ،که احتمالا" آن شخص نیازهای خانواده اش رو برآورده کرده،به قول پدرم نوش جون خودش و خانواده اش

شاید به نوعی بتوان گفت هنوز انسانهای شریف در این دنیا زندگی میکنند که گاه نیاز و فشارهای زندگی آنها مجبور به انجام کارهایی میکند که مطمئنا" خودشان از ته دل راضی به انجامش نیستند

زندگی با آدماش برای من یه قصه بود
توی این قصه کسی با کسی آشنا نبود
 همه خنجر توی دست و خنده روی لبشون
 توی شب صدایی جز گریه ی بی صدا نبود 
 هر چی که بود
 هر چی که هست
قصه ی ماتم قلب خسته ی یه آدمه

به امید روزی که هیچ کس نیازمند نباشد

عاشق و آزاده باشید در سایه پروردگار

عاشق و آزاده باشید در سایه پروردگار

خدايا، من در كلبه‌ی فقيرانه‌ی خود، چيزی دارم كه تو در عرش كبريايی‌اَت نداری. من خدايی چون تو دارم، و تو چون خود نداری

به کاری که وقتش نرسیده اقدام نکنید که پشیمان می شوید

انسانهای شاد را همه دوست دارند

حتی بهترین چوب ممکن است گرفتار موریانه گردد

در خوردن حرف هیچ کس سوء هاضمه نمی گیرد

دروغگو در قسم خوردن همیشه افراط می کند

سکوت هر گز اشتباه نمی کند

شکست مادر موفقیت است

طبیعت بیماری را علاج می کند و دارو بیمار را مشغول می سازد

غالبا برد با کسی است که خود را برای باختن مهیا کرده است

كار امروز را به فردا موكول كردن شرط خردمندی نیست، شاید هرگز خورشید فردا را نبینی

هرگز كسی را كه پیوسته در حال پیشرفت است، هر چقدر هم كه كند حركت كند، نومید مكن.

به جای اين‌كه جای كسی را بگيريد، تلاش كنيد جای واقعی خود را بيابيد

وقتی كلامی می‌شنوید برای تفكر كردن بیاموزید نه برای نقل‌كردن، كه راویان علم بسیارند و رعایت‌كنندگان آن كم.

سه اصل را فراموش نكن؛ احترام به خویشتن، احترام به دیگران و پذیرش مسوولیت كلیهِ اعمالی كه انجام می‌دهی

فحش دلیل آن کسانی است که حق ندارند

یک زن هیچی جز شوهر نمی خواهد وقتی به او می رسد همه چیز می خواهد.

معتقدم که سرنوشت انسان را تنها محبت معلوم می کند و بس

میمون هرگز میمون دیگری را مسخره نمی کند ولی امان از دست آدمها

در زیر فشار تمایلات نفس، بَرده‌ام، و به‌ندای وجدان، آزادم

فکر بد خطر ناکترین دزد ها است

اگر میبینی کسی بر روی تو لبخند نمیزند علت را در لبان فرو بسته خود جستجو کن.

باران همیشه از سقف به داخل اطاق می چکد و شهوت از مغز پوک.

عاشق و آزاده باشید در سایه پروردگار

 چند بار بهت‌ بگم‌ پشيمونم‌؟ من‌ دختر آزادي‌ بودم‌ و هستم‌. بابام‌ و برادرهام‌ كاري‌ به‌ كارم‌ نداشتن‌ اما تو، تو مصبم‌ رو در آوردي‌. بسه‌ ديگه‌، طاقت‌ندارم‌. بابا ولم‌ كن‌، دست‌ از سرم‌ بردار، من‌ و تو زبون‌ هم‌ رو نمي‌فهميم‌، تو مريضي‌، تو ديوانه‌اي‌، ديگه‌ از دستت‌ خسته‌ شدم‌، چقدر توضيح‌ بدم‌ كجابودم‌، چي‌ پوشيدم‌، با كي‌ حرف‌ زدم‌. فاروق‌ ازت‌ متنفرم‌، متنفر، مي‌فهمي‌؟ ولم‌ كن‌، راحتم‌ بذار...
    اينها را پريسا گفت‌ و گوشي‌ را محكم‌ روي‌ تلفن‌ كوبيد و با دست‌هاي‌ لرزان‌ قرص‌ها را يك‌ جا در دهان‌ گذاشت‌ و شيشه‌ آب‌ را سر كشيد. چند دقيقه‌ بعداحساس‌ كرد اتاق‌ دور سرش‌ مي‌چرخد و ديگر چيزي‌ نفهميد.
    فاروق‌ بيش‌ از بيست‌ بار زنگ‌ زد و وقتي‌ ديد پريسا گوشي‌ را برنمي‌دارد، راه‌ افتاد و خودش‌ را بي‌معطلي‌ به‌ در خانه‌ آنها رساند، اما هر چه‌ زنگ‌ زد كسي‌در را باز نكرد. خيلي‌ نگران‌ شد. چاره‌اي‌ نداشت‌، از ديوار بالا رفت‌ و وارد حياط شد. چند بار صدا زد پريسا اما جوابي‌ نشنيد. سراسيمه‌ وارد راهروي‌خانه‌ شد همه‌ جا را ورانداز كرد. در اتاق‌ پريسا نيمه‌ باز بود، آن‌ را با شتاب‌ باز كرد و با پيكر نيمه‌ جان‌ او مواجه‌ شد. چاره‌ از دستش‌ در رفته‌ بود ونمي‌دانست‌ چه‌ كار بايد بكند. چند بار شانه‌هاي‌ پريسا را تكان‌ داد اما او بيهوش‌ روي‌ زمين‌ افتاده‌ بود...
    چند دقيقه‌ بعد با دستپاچگي‌ او را روي‌ دستانش‌ گرفت‌ و به‌ راه‌ افتاد. ماشين‌ را سر كوچه‌ پارك‌ كرده‌ بود. چند نفر از همسايه‌ها هاج‌ و واج‌ آنها را نگاه‌كردند اما كسي‌ به‌ خودش‌ جرأت‌ سؤال‌ كردن‌ نداد. يا شايد چون‌ مي‌دانستند فاروق‌ و پريسا نامزدند به‌ خودشان‌ اجازه‌ فضولي‌ ندادند. فاروق‌ به‌ سختي‌سوئيچ‌ را از جيبش‌ در آورد و در ماشين‌ را باز كرد، پريسا را روي‌ صندلي‌ عقب‌ خواباند و با عجله‌ ماشين‌ را روشن‌ كرد و به‌ سرعت‌ راند. همه‌ چيز درنظرش‌ غير واقعي‌ و خيالي‌ مي‌آمد. فكر مي‌كرد خواب‌ مي‌بيند. چند بار برگشت‌ و به‌ صورت‌ پريسا نگاه‌ كرد، رنگش‌ پريده‌ بود. زير لب‌ گفت‌: خدايا چرااين‌ جوري‌ شد؟ و با پشت‌ دست‌ اشكهاي‌ بي‌اختيارش‌ را پاك‌ كرد. ناگهان‌ همه‌ خاطرات‌ مثل‌ باد از ذهنش‌ گذشتند. روز اولي‌ كه‌ پريسا را ديده‌ بود،دانشگاه‌...، دانشكده‌ ادبيات‌ و بعد مثل‌ سايه‌ دنبال‌ او بودن‌ها و جزوه‌ قرض‌ دادن‌ها، كتابهاي‌ شعر و علامت‌هاي‌ تو كتاب‌ها كه‌ از طريق‌ آنها با هم‌ حرف‌مي‌زدند و تحقيقات‌ مشترك‌ و ترانه‌هايي‌ كه‌ بارها برايش‌ زمزمه‌ كرده‌ بود:
    مجنون‌ نبودم‌، مجنونم‌ كردي‌
    از شهر خودم‌ بيرونم‌ كردي‌...
    فاروق‌ انگار ديوانه‌ شده‌ بود. پرده‌ اشك‌ نمي‌گذاشت‌ خيابان‌ را درست‌ ببيند. اصلا معلوم‌ نبود چطور رانندگي‌ مي‌كند و باز در آينه‌ به‌ پريسا نگاه‌ كرد وگفت‌:
    يار اول‌ و آخر تو هم‌ منم‌؟
    پريسا انگار براي‌ يك‌ لحظه‌ چشمانش‌ را باز كرد و بست‌. فاروق‌ اما هنوز گريه‌ مي‌كرد و اين‌ بار براي‌ تنهايي‌ پريسا اشك‌ ريخت‌. پريسا دختري‌ بود كه‌همه‌ خانواده‌اش‌ را در يك‌ حادثه‌ رانندگي‌ از دست‌ داده‌ بود، او وقتي‌ با فاروق‌ آشنا شد يك‌ بار گفته‌ بود:
    ـ خدا تورو فرستاده‌ تا غم‌ تنهايي‌ و بي‌ كسي‌ام‌ جبران‌ بشه‌.
    فاروق‌ لبهايش‌ را به‌ شدت‌ گاز گرفت‌ و براي‌ يك‌ لحظه‌ چشمانش‌ را بست‌، او انگار اسير رؤيا شده‌ بود. باران‌ مي‌آمد. برف‌ پاكن‌ ماشين‌ جيرجير صدامي‌كرد و اين‌ صدا فاروق‌ را به‌ ياد شبي‌ انداخت‌ كه‌ با پريسا محرم‌ شده‌ بودند. پريسا به‌ او گفته‌ بود:
    ـ دوست‌ داري‌ چي‌ كار كنم‌ تا ازم‌ راضي‌ باشي‌؟
    و فاروق‌ برايش‌ خوانده‌ بود:
    هر چه‌ كني‌ بكن‌ مكن‌
    ترك‌ من‌ اي‌ نگار من‌
    هر چه‌ روي‌ برو مرو
    راه‌ خلاف‌ دوستي‌
    و پريسا از او صد كاميون‌ گلبرگ‌ ياس‌، مهريه‌ خواسته‌ بود و گفته‌ بود:
    ـ بيچاره‌ اگه‌ يه‌ روز بخواي‌ ازم‌ جدا بشي‌، كارت‌ در اومده‌، بايد تا آخر عمرت‌ همه‌ گل‌هاي‌ ياس‌ ايران‌ و افغانستان‌ رو بچيني‌. و آنها زير باران‌ بلند بلندخنديده‌ بودند...
    همه‌ اين‌ خاطرات‌ در عرض‌ چند ثانيه‌ از ذهن‌ فاروق‌ گذشت‌. حالا صداي‌ نفس‌ كشيدن‌ پريسا عوض‌ شده‌ بود و خرخر مي‌كرد. فاروق‌ دستپاچه‌ پا را روي‌پدال‌ گاز گذاشت‌ و ويراژ داد. آنها خيلي‌ زود به‌ بيمارستان‌ رسيدند. او پريسا را روي‌ دست‌ گرفت‌ و به‌ اورژانس‌ رساند. آنجا بعد از معاينه‌ او را سريع‌ به‌آي‌. سي‌. يو بردند و فاروق‌ پشت‌ در اتاق‌ چند ساعتي‌ منتظر ماند تا اين‌ كه‌ به‌ او خبر دادند پريسا به‌ دارو نياز دارد و او رفت‌ تا آن‌ را تهيه‌ كند، به‌ سرعت‌خودش‌ را به‌ خيابان‌ رساند، سوار ماشين‌ شد و راند. در راه‌ مرتب‌ دعا مي‌كرد و مي‌گفت‌: خدايا ديگه‌ اين‌ دلم‌ جايي‌ براي‌ غم‌ نداره‌، ديگه‌ بسمه‌ خدا... وسر چهار راه‌ پشت‌ چراغ‌ قرمز ايستاد. در ميان‌ ترافيك‌ مردي‌آكاردئون‌ به‌ دست‌ اين‌ ترانه‌ را مي‌خواند
    وراننده‌ها و رهگذرها به‌ او پول‌ مي‌دادند:
    درياي‌ غمم‌ سر در گريبون‌ اي‌ خدا
    يا مولا دلم‌ تنگ‌ اومده‌
    شيشه‌ دلم‌ اي‌ خدا زير سنگ‌ اومده‌...
    فاروق‌ سرش‌ را روي‌ فرمان‌ ماشين‌ گذاشت‌ و با صداي‌ بلند گريه‌ كرد. او با زبان‌ شعر، دل‌ پريسا را به‌ دست‌ آورده‌ بود و عقيده‌ داشت‌ دلها با شعر زودتر به‌هم‌ نزديك‌ مي‌شوند براي‌ همين‌ اغلب‌ شعري‌ را زير لب‌ زمزمه‌ مي‌كرد. او اين‌ شعر را هم‌ بخوبي‌ بلد بود و اين‌ بار بلند بلند خواند:
    پيوسته‌ بگو به‌ كي‌ شكايت‌ بكنم‌
    يا مولا دلم‌ تنگ‌ اومده‌...
    و دلش‌ براي‌ غريبي‌ خودش‌ سوخت‌. براي‌ بي‌ كسي‌، تنهايي‌ و آوارگي‌اش‌. او با تلاش‌ كار كرده‌ بود و درس‌ خوانده‌ بود. اما از آنجا كه‌ هيچ‌ كس‌ كامل‌ نيست‌،او هم‌ با وجود همه‌ خوبي‌هايش‌ دچار بدبيني‌ بود. او فكر مي‌كرد نكند بلايي‌ سر پريسا بيايد. نكند او را بدزدند و همين‌ فكر باعث‌ مي‌شد تا مرتب‌ او رازير سؤال‌ ببرد.
    فاروق‌ نزديك‌ داروخانه‌ نگه‌ داشت‌ و في‌ الفور بعد از تهيه‌ داروها به‌ بيمارستان‌ برگشت‌. او در راه‌ به‌ هموطنانش‌ كه‌ در خرابه‌ ساختمان‌ها مشغول‌ كاربودند نگاهي‌ انداخت‌ و به‌ ياد خانواده‌ خود افتاد. پدرش‌ در جنگ‌ كشته‌ شده‌ بود و برادر و خواهري‌ نداشت‌، او هم‌ مثل‌ پريسا تنهاي‌ تنها بود و تنها يك‌گمشده‌ داشت‌...
    ... فاروق‌ پشت‌ در اتاق‌ آي‌. سي‌. يو ايستاده‌ بود و از پشت‌ شيشه‌ به‌ پريسا نگاه‌ مي‌كرد و امواج‌ قلب‌ او كه‌ روي‌ صحنه‌ مونيتور بالا و پايين‌ مي‌رفت‌ قلبي‌كه‌ از دست‌ او شكسته‌ بود. با خود گفت‌:
    اگر پدرم‌ زنده‌ بود؟ پدر فاروق‌ پزشك‌ بود و در يك‌ حمله‌ نظامي‌ به‌ يك‌ بيمارستان‌ جانش‌ را از دست‌ داده‌ بود. فاروق‌ عكسي‌ از خانواده‌اش‌ نداشت‌ جزيكي‌ كه‌ آن‌ را هميشه‌ با خود همراه‌ داشت‌ و آن‌ عكس‌ زيباي‌ مادرش‌ بود اما بعد از آشنايي‌ با پريسا حالا عكس‌ دو زن‌ هميشه‌ همراهش‌ بودند. او فكرمي‌كرد چشم‌هاي‌ پريسا خيلي‌ شبيه‌ مادرش‌ است‌. مادرش‌؟ ناگهان‌ فاروق‌ منقلب‌ شد و عرق‌ سردي‌ روي‌ پيشاني‌اش‌ نشست‌ «كابوس‌ مادر» او را دوباره‌پريشان‌ كرد. به‌ ديوار تكيه‌ داد و با دو دست‌ سرش‌ را گرفت‌ و با خود گفت‌: بي‌شرف‌ها مادرم‌ رو كجا مي‌بريد... او جدايي‌ از مادر را به‌ بدترين‌ شكل‌ ممكن‌تجربه‌ كرده‌ بود.
    فاروق‌ بار ديگر از پشت‌ شيشه‌ به‌ صورت‌ رنگ‌ پريده‌ پريسا نگاه‌ كرد. و روزها و شبهاي‌ سرگرداني‌ در كوه‌ و بيابان‌ به‌ يادش‌ آمد و مردي‌ كه‌ دوست‌صميمي‌ پدرش‌ بود و به‌ خاطر اداي‌ دين‌ او را به‌ همراه‌ خود از افغانستان‌ به‌ اينجا آورده‌ بود. و اين‌ تصاوير به‌ سرعت‌ از جلو چشمانش‌ گذشت‌. صحنه‌اي‌كه‌ پريسا به‌ او گفته‌ بود. تو ديوونه‌اي‌، تو رواني‌ هستي‌ و اشك‌ در چشمان‌ فاروق‌ حلقه‌ زد و با خود گفت‌: پريسا تو كه‌ نمي‌دوني‌ عزيزترين‌ كسم‌ رو توي‌زندگي‌ ازم‌ گرفتن‌، مادرم‌ رو اون‌ نامردا،جلوی چشمان خودم به او تجاوز کردن و با خودشون‌ بردن‌، مي‌ترسم‌، از روزگار مي‌ترسم‌ تو رو از من‌ بگيره‌...

قبل از وارد شدن به جامعه و یا زندگی مشترک مشکلات و مسائل عاطفی و روحی خود را حل نمایید

عاشق و آزاده باشید در سایه پروردگار

خدا رحمت كند، اون قديم نديما يك معلم فارسي داشتيم كه علاقه‌ي وافري به حكيم ابوالقاسم فردوسي داشت و به ويژه، اصرار داشت كه طبق گفته‌ي حكيم، «هنر، نزد ايرانيان است و بس» و اگر شير پاك خورده‌اي به خودش جرأت مي‌داد و به اين گفته‌ي فردوسي اعتراض مي‌كرد، آقا معلم فوراً تركه‌ي آلبالو را برمي‌داشت و به جان دانش آموز بخت برگشته مي‌افتاد، براي اين كارش نيز قاعده و قانوني داشت و البته استدلال و منطق مخصوص، قاعده و قانونش اين بود كه دانش‌آموز محكوم، بايد چند دقيقه‌اي دستش را زير شير آب سرد مي‌گرفت و بعد آماده چوب خوردن مي‌شد و استدلال او هم اين بود كه «تا نباشد چوب تر- فرمان نبرد گاو نر».

اين حقير در آن دوران هميشه به اين فكر مي‌كردم كه چه دليلي دارد كه هنر فقط نزد ما ايرانيان باشد و از طرفي هم دلم مي‌خواست بدانم كه آقا معلم روي چه حسابي شعر مربوط به گاو و خر را در كلاس مي‌خواند و گاو و خر چه نقش و رُلي در دعواي آقا معلم با ما و حكيم ابوالقاسم فردوسي دارند كه آقا معلم، سر كلاس آن‌ها را به رخ ما مي‌كشد. تا اين كه زد و يك روز خارج از مدرسه و در يك جمع خانوادگي توانستم، آقا معلم را گير بياورم و بدون ترس از جوي كه در كلاس وجود داشت، از او سئوال كنم كه آقا جريان ايرانيان و هنر و چوب و گاو و خر و ... چيست و از كجا آب مي‌خورد؟

آقا معلم نيز با خوش رويي هر چه تمام‌تر خنديد و گفت، آفرين پسرم، چقدر خوشحالم كه مشكلات خودت را در ميان مي‌گذاري و خلاصه بعد از كلي تشويق و گفتن عزيزم و جانم، از من خواست كه فردا اول وقت توي مدرسه به سراغش بروم، ولي چشمتان روز بد نبيند، فردا صبح همين كه وارد حياط مدرسه شدم، ديدم آقا معلم به همراه باباي مدرسه با چند تا تركه‌ي در آب خيسانده منتظرم هستند، تا آمدم به خود بجنبم، تركه‌ها روي دست و پايم خرد شدند و من فقط صداي خشمگين آقا معلم را مي‌شنيدم كه مي‌گفت مرديكه‌ي لندهور حالا كارت به جايي رسيده كه حكيم ابوالقاسم فردوسي را مسخره مي‌كني، خلاصه درد سرتان ندهم، خود را به موش مردگي زده و از فرصت استفاده كردم و براي هميشه از مدرسه فرار كردم، بعدش را هم كه خودتان مي‌دانيد، رفيق بد بود و زغال خوب و .... ولي معماي حل نشده‌ي هنر مثل خوره به جان من افتاده بود و مي‌ترسيدم كه بميرم و به اين راز پي نبرم، تا اين كه همين چند وقت پيش، متوجه شدم كه بقالي محله امان پس از سال‌ها كار شبانه روزي و بدون لحظه‌اي تعطيل، در كمال تعجب همگان، به طور ناگهاني، كركره‌ي مغازش را پايين كشيد و به مدت 3 روز تجارت‌خانه را تعطيل كرد و پس از اين مدت، پارچه نويسي بزرگي را به سر در مغازه آويخت و در آن ضمن معرفي خويش به عنوان حاجي، زيارت خانه‌ي خدا را هم به خودش تبريك گفت.

تا اين جاي قضيه، ظاهراً خيلي غير طبيعي نبود، اما هم زمان با عوض شدن عنوان ايشان، شغل جديدي هم به مشاغل قبلي خود اضافه نمود او كه پيش از اين و در همان دكان بقالي آژانس املاك و فروش لوازم يدكي اتومبيل و جهيزيه و سيسموني نوزاد و روغن موتور و كارگاه لوله كشي گاز و جمع آوري ضايعات و ... را هم انجام مي‌داد روي يك تكه‌ي حلبي با خطي كه بيشتر شبيه خط جن و گويا خط آقازاده‌اش بود، نوشته بود: ترك اعتياد بدون درد و خون‌ريزي، نقد و اقساط، فوري با تضمين و آن را هم در كنار تصديق پايان تحصيلات ابتدايي پسر بزرگش به ديوار مغازه چسباند و شروع كرد به درمان و مداواي بيماران بي‌شماري كه از دور و نزديك به سراغش مي‌آمدند. كم كم روپوش رنگ و رو رفته‌ي چرب و چيلي آبي رنگ خود را هم با يك روپوش سفيد پرستاري عوض كرد، از آن به بعد عصرها چندين نفر جلو در مغازه‌اش صف مي‌كشيدند تا داروهايي را  كه معلوم نيست در كجا تهيه شده‌اند، با پرداخت پول گزافي بخرند و اعتياد خود را درمان كنند! چند روز قبل به مغازه‌اش رفتم و پس از سلام و عليك به بهانه خريد سي دي فيلم‌هاي خارجي و ايراني اكران نشده، سر صحبت را با او باز كردم و مطلب را به اعتياد كشانده و گفتم دوستي دارم كه در عذاب است و مي‌خواهد به او مراجعه كند ولي از من خواسته است بپرسم كه تضمين شما براي ترك چيست؟ انگار كه حرف بدي زده باشم، با عصبانيت گفت: كه تضمين كار من همين است كه مي‌بيني، بيماران من به جاي مصرف مواد، هر روز مي‌آيند و از من دارو مي‌گيرند و مي‌خوردند، براي خواب‌شان هم جدا دارو مي‌دهم و با اين حساب ديگر نه معتادي مي‌ماند و نه اعتياد، خواستم حرفي بزنم كه با بي‌احترامي تمام، مرا از مغازه به بيرون هل داد و گفت برو كنار تا باد بياد، مگر نمي‌بيني كه مريض دارم.

با لب و لوچه‌ي آويزان از مغازه‌ي بقالي بيرون آمدم و براي رفتن به جلسه راهي ايستگاه اتوبوس شدم، در محوطه‌ي خاكي كنار ايستگاه، عده‌اي را ديدم كه حلقه زده‌اند و به تماشا مشغول هستند، خودم را به آن‌ها رساندم و جايي پيدا كرده به تماشا ايستادم.

يك نفر معركه گير، چند تا مار را به تماشا گذاشته بود و آخر كار با كشاندن صحبت به اعتياد و اين كه هر ماري هر چقدر هم گردن كلفت باشد، اگر معتادي را نيش بزند، خودش جابجا مي‌ميرد، ادعا مي‌كرد كه از همين خاصيت استفاده كرده و به كمك استادش كه در هند به سر مي‌برد، دارويي از قسمت‌هاي بدن مار هندي تهيه كرده است كه علاج قطعي اعتياد است، مرد مارگير مدعي بود كه براي تهيه‌ي اين دارو هزينه‌هاي زيادي انجام داده و چند سال نيز وقت صرف كرده و رياضت كشيده است و با اين همه بنا به دستور استادش اين دارو را فقط به كساني كه نيازمند آن هستند، مي‌دهد و بابت آن هم ديناري پول نمي‌گيرد، او هم چنين دارويي هم براي دردهاي عضلاني و استخوان درد معرفي مي‌كرد كه آن هم رايگان بود، آري رايگان، ترك اعتياد فوري و رايگان با روغن مار هندي! جل الخالق...

من ساده دل كه هيچ وقت نتوانستم روي صبرم كار كنم، او را صدا كردم و خواستار چند شيشه از هر دو نوع دارو شدم، مرشد گفت بايد تا آخر مجلس صبر كني، اگه نيازمند باشي حتماً بهت مي‌دهم. چاره‌اي نبود، صبر كردم و مرشد هم هر چه بيشتر از داروهايش كه در شيشه‌هاي پني‌سيلين و بدون هيچ بسته‌بندي بهداشتي بودند تعريف و تمجيد كرد و با چرب زباني توضيح داد كه براي تأثير اين دارو، يكي از همكارانش، جان خود را به خطر انداخته و به ولايت يأجوج و مأجوج رفته و با كلي هزينه، طلسم مخصوص را تهيه كرده است كه هر كس بخواهد تأثير دارو را ببيند بايد آن طلسم را با خودش داشته باشد.

او اضافه كرد كه خود او و همكارش هيچ پولي قبول نمي‌كنند، ولي نگهبانان غاري كه طلسم از آن جا آمده بابت فقط 50 عدد از اين طلسم پنج ميليون تومان گرفته‌اند كه هر طلسمي مي‌شود يك‌صدهزار تومان ولي او به توصيه‌ي استادش نود هزار تومانش را هم نمي‌گيرد و به همراه يك شيشه دارو مبلغ ده هزار تومان بابت طلسم، آن هم براي نگهبانان غار مي‌خواهد و اين امر فقط به خاطر تأثير گذاري طلسم و دارو است و كلي قسم و آيه مي‌خورد كه همه او را مي‌شناسند و مي‌دانند كه خود و خانواده‌اش ثروت‌مند هستند و فقط به خاطر بشر دوستي اقدام به عرضه‌ي مار و روغن هندي و طلسم مي‌نمايد، الحق كه مردم هم استقبال بسيار خوبي كردند و پس از يكي دو ساعت، با پايين آوردن قيمت تمام داروهايش را فروخت و رفت، وقت رفتن هم نگاهي به من انداخت كه مصداق كامل نگاه كردن عاقل اندر سفيه بود و با ريش‌خندي به من فهماند كه برادر تو خيلي از مرحله پرتي، برو، برو كنار بگذار باد بياد، من هاج و واج وقتي به خودم آمدم كه ديدم وقت گذشته و به جلسه هم نرسيده‌ام ولي بالاخره با همه‌ي گيجي، متوجه يك نكته شدم و آن اين كه جداً: هنر نزد ايرانيان است و بس

عاشق و آزاده باشید در سایه پروردگار

يه روز تصمیم گرفتم بخاطر مشكلم خودم رو از بالای ساختمان پرت کنم پایین
.................

طبقه دهم زوجی رو دیدم که عاشقانه یکدیگر رو در آغوش گرفته بودند

طبقه نهم پیتر رو دیدم که مثل همیشه تنها بود و گریه می کرد

طبقه هشتم مردی رو دیدم که نامزدش با بهترین دوستش هم خواب شده بود

طبقه هفتم دختری رو دیدم که قرص های ضد افسردگی روزانه اش رو می خورد

طبقه ششم شخص بیکار رو دیدیم که هفت تا روزنامه خریده بود و نا امیدانه دنبال کار می گشت

طبقه پنجم آقای وانگ رو دیدم که داشت لباش خانمومش رو می پوشید ؟؟

طبقه چهارم رز رو دیدیم که مثل همیشه با دوست پسرش جر و بحث می کرد

طبقه سوم مرد پیری رو دیدم که امیدوارانه منتظر بود تا کسی زنگ خونه اش رو بزنه و به دیدنش بیاد

طبقه دوم لیلی همچنان غصه شوهر گم شده اش رو که از یک سال و نیم پیش نا پدید شده بود را می خورد

قبل از اینکه خودم رو از ساختمان پرتاب کنم فکر می کردم من بد شانس ترین فرد دنیا هستم

الان می دونم که هر کسی مشکلات و نگرانی های خودش رو داره بعد از اینکه تمام اینها رو دیدم به این

موضوع فکر کردم که من اونقدر ها هم بد بخت نبودم

همه اون آدم هایی که دیدیم الان دارند به من نگاه می کنند

و حتما پیش خودشون فکر می کنند که اونقدر ها هم بدبخت نیستنند

خیلی خوبه که آدم مهم باشه ولی مهم تر از همه اینه که آدم خوب باشه و هر مقامي هم كه باشه مغرور نباشه.

این داستان کوتاه رو به تمام دوستانتون بفرستید و بهشون یاد آوری کنید که زندگی با مشکلاتش زیباست و واقعا ارزشمند است

ما چقدر دير متوجه مي شويم كه زندگي وحيات يعني همان دقايقو ساعاتي كه با كمال شتابزدگي و بي رحمي انتظار گذشتن آنرا داشته ايم.

نحوه رفتار شما با رئیستان به او می آموزد که با شما چگونه رفتار کند

از روی سوال های فرد ، بهتر از جوابهای او میتوانید درباره اش قضاوت کنید

یک چیز می تواند همه چیز را دگرگون کند ، انتخاب هدف و چسبیدن به آن

هر که قابلیت دریافت زیبایی را داشته باشد, هرگز پیر نخواهد شد

اگر سگی گرسنه را سیر کنی،دیگر تو را گاز نخواهد گرفت. این فرق بین سگ و انسان است!

براي دشمنانت كوره را آنقدر داغ مكن كه حرارتش خودت را هم بسوزاند

 

اگر نمی توانی ستاره شوی ابر هم نشو

 

 

چارلی چاپلین: دنیا آن قدر وسیع است که برای همه ی مخلوقات جایی هست، پس به جای اینکه جای کسی را بگیرید تلاش کنید جای واقعی خود را بیابید

 

 

هیوز: زیاد زیستن تقریبا آرزوی همه می باشد ولی خوب زیستن آرمان یک عده معدود.

موفقيت هائي كه نصيب بشر شده عموما در سايه تحمل و شكيبائي بوده

 

 

مأيوس مباش زيرا ممكن است آخرين كليدي كه در جيب داري ، قفل را بگشايد

اگر می خواهید خودتان شاد باشید،اول دیگران را شاد کنید

 

 

عاشق و آزاده باشید در سایه پروردگار

آري ، من همان كسي هستم كه تا ديروز انگل جامعه بودم ، من همان كسي هستم كه تا ديروز لكه ننگ خانواده ام بودم ، من همان كسي هستم كه تا ديروز مردم برچسب هاي بي غيرت ، بي اراده ، دزد و... را به من نسبت مي دادند ، اما چه اتفاقي افتاد كه امروز .... ؟

با سلام ‏، من مسافر علي ....... هستم ، متولد 24/4/1358 تهران . در يك خانواده متوسط به دنيا آمدم و به همراه پدر و مادر و برادرم در تهران زندگي مي كنيم ، البته يك خواهر دارم كه با هم دو قلو هستيم و ايشان در حال حاضر براي گرفتن مدرك دكتراي عمران در خارج از كشور مشغول تحصيل مي باشند .

پدرم ساليان درازي مصرف كننده مواد مخدر ( ترياك ) بود و من از همان سنين كودكي با مواد مخدر آشنا شدم . هميشه از بوي ترياكي كه پدرم مي كشيد خوشم مي‌آمد ، سر انجام همين اشتياق و علاقه باعث شد تا به علت عدم آگاهي خود ، وارد بازي اعتياد شوم . از سن 15 سالگي مصرف ترياك را به صورت تفريحي شروع كردم . آن زمان طريقه استفاده از ترياك را بلد نبودم ، به همين خاطر ترياك را پس داغ كردن و پف دادن به دور سيگار ميماليدم و مي كشيدم . بعد از ترياك مدتها با اين تفكر كه قرص اعتياد ندارد و چون اعصاب من خراب است و من بايد آرامش داشته باشم ، شروع به مصرف قرصهاي ديازپام ، اگزازپام ، لورازپام و ... كردم .مصرف اين قرصها آنقدر روي من تاثير بد گذاشته بود كه اصلاً هيچي از زندگي نمي فهميدم و در بي خبري كامل به سر مي بردم . بعد از يك مدت مصرف قرص را كنار گذاشتم و به طور حرفه اي شروع كردم به مصرف ترياك ، هم به صورت خوراكي و هم به صورت كشيدني ، مصرف حشيش هم كه شده بود نقل مجلس و مكمل ترياك ! مدتي گذشت ، يك روز نشئه ، يك روز خمار . تا اينكه يك روز مامورين محترم نيروي انتظامي منو با 9 گرم ترياك گرفتند . تا صبح از خماري به خودم مي پيچيدم ، فرداي آن روز منو بهمراه عده اي ديگر به دادسراي انقلاب فرستادند و و بعد از خوردن 30 ضربه شلاق ، از آنجا روانه زندان قزل حصار شدم . يكماه در زندان به طرز فجيعي خماري ، گرسنگي ، بي خوابي ، درد و ... را تحمل كردم . چشمتان روز بد نبيند ، شپش تمام وجودم را تسخير كرده بود . شلوغي و ازدحام جمعيت در زندان و پر بودن اتاقها باعث شد تا شبها در راهروي بند جوانان ، در كنار دستشوئي بخوابم . البته منظورم اين است كه تا صبح از شدت خماري به خود مي پيچيدم ، چون براي آدمي كه درگير بيماري اعتياد است در هنگام خماري اصلاً خواب مفهومي ندارد . در زندان كساني كه قديمي بودند و مي توانستند مواد مصرف كنند تا صبح به آنچه علاقه داشتند مشغول بودند و چرت مي زدند و آنهائي هم كه چيزي براي مصرف نداشتند از خماري تا صبح ...

شبي كه از مي‌خواستم زندان آزاد بشوم ، بر روي ديوار زندان قزل حصار نوشته بود : يادت مي ره ! من پيش خودم گفتم امكان نداره يادم بره ، همه چيز ديگه تمام شد ! ساعت 4 صبح رسيدم خانه ، مادرم براي زيارت به مشهد مقدس رفته بود ، پدرم هم خواب بود . رفتم بالاي سر پدرم ، با گريه بوسش كردم و گفتم : توبه ، توبه ، توبه ! ساعت 6 صبح همان روز براي امتحان رانندگي رفتم شهرك آزمايش ، آنقدر حالم خراب بود كه اصلاً نتوانستم ماشين را روشن كنم . خماري همچنان ادامه داشت ، سرفه هاي شديد و عطسه هاي پياپي ، امانم را بريده بود . پاكي من 40 روز بيشتر دوام نياورد ، البته در اين 40 روز 2 بار ترياك خوردم ، چند بار حشيش كشيدم و 4 بار هم مشروب خوردم ! اصلاً نمي دانم چي شد و چگونه با هروئين آشنا شدم ، اما وقتي به خودم آمدم ، ديدم سرنگ حاوي هروئين در دستم است و تزريقي شده ام . بازي اعتياد به شكل ديگر و از نوع ديگر آغاز شد . اوايل مصرف هروئين فكر مي كردم وارد بهشت شده ام ، فكر مي كردم زندگي يعني همين . غافل از اينكه فرمانبردار شيطان شده ام و دعوتش را با كمال ميل پذيرفته ام . روزها و هفته ها و ماه ها ، يكنواخت و همواره در حالت خماري ، نشئگي و بي خبري در حال سپري شدن بود . مصرف روزانه من شده بود : يك بست ترياك خوراكي ، 2 وعده هروئين مشامي ، يك يا دو وعده تزريق هروئين و دوباره نصف شب هم يك وعده هروئين مشامي‌.

در طول اعتيادم مصرف مواد مخدر گوناگون و روشهاي مختلف مصرف از جمله : قرص اكستازي به صورت خوراكي و مشامي ، تزريق كتامين ، تزريق ترياك ، تزريق قرص را نيز امتحان كردم . تب و لرز و تشنج تنها چيزي است كه از مصرف تزريق ترياك و تزريق قرص به ياد دارم . يادمه يك بار براي تزريق سرنگ را برداشتم و به دستشوئي رفتم ، به ديوار دستشوئي تكيه دادم و روسري مادرم را محكم به دور بازوي راستم پيچيدم ، سرنگ را در رگم فرو بردم ، هنگامي كه ميخواستم روسري را باز كنم ، سرنگ از دستم به داخل چاه توالت افتاد ، در آن لحظه از شدت خماري اصلاً نفهميدم چي كار مي كنم ، سرنگ را با كثافت هاي چسبيده بهش از توي چاه بيرون آوردم و همان جوري دوباره تو رگم فرو كردم و هروئين را تزريق كردم .

وقتي به گذشته فكر مي‌كنم ، اصلاً نمي‌توانم باور كنم كه اينهمه بدبختي ، تاريكي و جهنم را خودم با دستان خودم ، براي خود رقم زدم . اما به هر حال هر چه بود گذشت و از آن دوران تنها يك درس و تجربه باقيمانده و به خوبي اين موضوع را درك كرده ام كه اعتياد را نمي توان پشت خروارها مدرك تحصيلي و هزاران كيلو پست و عنوان و ميلياردها تومان پول وثروت پنهان كرد ، اعتياد در هر لباسي اعتياد است و اصلاً پير يا جوان ، زن يامرد ، با سواد يا بي سواد ، ثروتمند يا فقير ، زشت يا زيبا ، چاق يا لاغر و غيره نمي‌شناسد و هر كسي ممكن است به راحتي وارد اين بازي شود .
من به نقطه اي رسيدم كه با تمام وجودم فرياد مي زدم : خدايا ، من از بد بخت بودن خسته شدم ، من از نادان بودن خسته شدم ، من از بي هدف بودن خسته شدم ، من از خسته بودن خسته شدم !

يك روز از طريق يكي از دوستان ، براي درمان اعتياد با مكاني به نام كنگره 60 آشنا شدم . البته قبل از آشنايي با كنگره 60 تجربه چندين ترك نا موفق مانند ترك با قرصهاي متادون و دي اچ و گياهان دارويي و كپسول هاي دست ساز عطاري ها و همچنين بهزيستي را نيز داشتم .
حرف زدن در مورد كنگره 60 برايم خيلي سخت است ، چون واقعاً نمي دانم چي بايد بگويم . خانواده ، شرافت ، آبرو ، زندگي و حتي زنده بودنم را مديون كنگره 60 هستم . چند روز پيش فرد كارتن خوابي را زير پل سيد خندان ديدم ، وقتي جلو تر رفتم ، ديدم كه اين فرد يكي از دوستان زمان مصرف من است ومن با اين شخص بارها هروئين مصرف كرده بودم . يك لحظه خشكم زد و گفتم خدايا شكرت ، اگر كنگره نبود و ‌اگر من هم مصرف مواد را ادامه بودم يا مي‌مردم يا به سرنوشت اين دوست دچار مي‌شدم .

روش درماني كنگره 60 ( تدريجي ) يك روش بي نظير ، معقول ، علمي و تجربي است كه در آن صورت مسئله اعتياد و تخريب هاي مواد مخدر در قسمت جسم ، روان و جهان بيني ( كه شامل انهدام سيستمهاي توليد كننده مواد شبه افيوني و همچنين سيستمهاي ضد درد بدن مي باشد ) بصورت كامل شكافته شده و بطور كلي بر روي شناخت انسان در صور آشكار و پنهان كار مي كند .

قبل از آشنايي با كنگره 60 مانند اكثر انسانها فكر مي‌كردم آخر خط اعتياد ، كارتن خوابي و كنار جوي است . اما پس از مدتي حضور در كنگره باورم نسبت به آخر خط اعتياد عوض شد و به اين نتيجه رسيدم كه آخر خط اعتياد نقطه اي است كه انسان به اين آگاهي برسد كه بدون مواد مخدر هم مي‌توان زندگي كرد و از زندگي لذت برد و انسان بايد باور كند كه مصرف مواد مخدر هيچ دردي را دوا نمي‌كند و مصرف مواد ، خود هزاران درد به همراه دارد‌ . اعتياد انفجاريست كه تخريب آن شايد كمتر از بمب اتم نباشد ! شايد يك فرد با 2 سال مصرف مواد به اين باور و آگاهي برسد ، شايد يكي بعد از سي سال ، شايد يكي با مصرف ترياك و هروئين و يا شخص ديگري با مصرف كراك و شيشه ، شايد يكي كارتن خواب بشود و به اين آگاهي برسد و در خيلي از موارد هم ديده ايم كه بسياري از انسانها تمام زندگي شان را پاي اعتياد مي‌دهند اما باز به آخر خط نمي‌رسند و دست از مصرف مواد مخدر بر نمي دارند و اين قصه تا گور و حتي بعد از مرگ هم ادامه دارد !

اگر بخواهم از زمان اعتياد و تخريبهاي مصرف مواد مخدر بگويم ،‌ ساعتها وقت و ده ها قلم و كاغذ لازم است تا بتوانم ذره اي از سياهي ها و بدبختي هاي اعتياد را يرايتان شرح دهم . قبل از ورود به كنگره 60 ،‌ در شهرك غرب كلي براي خودم بچه معروف بودم و همه منو به اسم علي مايكل مي شناختند ! در مهر ماه سال 82 هنگامي كه 9 ماه از قطع مواد من مي‌گذشت ، به لطف خداوند به سفر حج عمره مشرف شدم و از علي مايكل شهرك غرب تبديل شدم به حاج علي كنگره 60 . يادمه در اولين طواف كعبه با صداي بلند گريه مي‌كردم و در دلم به خداوند مي‌گفتم : خدايا ، من كجا و اينجا كجا ؟ خدايا ، تزريق هروئين كجا و اينجا كجا ؟ خدايا ، من الان بايد مرده باشم ، اينجا چي كار مي‌كنم ؟ خدايا ، كي هستي ، كجا هستي ؟ آيا من لياقت اين همه لطف و رحمت را دارم ؟ آنوقت بود كه فهميدم صفت گذشته در انسان صادق نيست ، چون جاري است . آنوقت بود كه فهميدم با ايمان به خداوند ، سعي و تلاش و استقامت مي‌توان از پائين ترين نقطه به بالاترين نقطه صعود كرد . اگر تا ديروز بد بودم و در عمق تاريكي بسر مي‌بردم ، هيچ دليلي ندارد كه امروز و فردا هم بد باشم و در جهنم اعتياد به سر برم . آنوقت بود كه فهميدم اگر انسان بخواهد ، به خود كرده را تدبير هست ، آنوقت بود كه فهميدم هميشه توبه گرگ مرگ نيست ، مي‌توان از ضد ارزشها بازگشت و زندگي كرد . آنوقت بود كه فهميدم من مي‌توانم همه آنچه كه هست با نيروي عقل خويش تبديل به بهترين كنم و بسوي نقطه اي بيايم كه آغاز نموده ام !

در حال حاضر كه اين مطلب را مي‌نويسم ، پس از طي 11 ماه و 15 روز سفر تدريجي ، 4 سال و 6 ماه از آزادي من مي‌گذرد و به عنوان كمك راهنماي درمان اعتياد در كنگره 60 شعبه آكادمي مشغول خدمت هستم و بعنوان كاپيتان تيم فوتسال كنگره 60 در اين تيم فعاليت مي‌كنم ، تا كنون موفق به كسب 3 عنوان آقاي گلي مسابقات فوتسال كنگره 60 ( جشنواره عقاب طلائي ) كه همه ساله بمناسبت سالروز جهاني مبارزه با مواد مخدر در پارك طالقاني برگزار مي‌شود شده ام . اين مسابقات 3 سال است كه برگزار مي‌شود و در هر دوره 18 يا 19 تيم 10 نفره از اعضاي كنگره 60 در آن شركت داشته اند . همچنين به همراه تيم منتخب فوتسال كنگره 60 تا كنون در 9 دوره مسابقات فوتسال جام رمضان ، جام دهه فجر ، جام چمن مصنوعي پارك لاله در مقابل بزرگان فوتسال ايران و آسيا شركت داشته ام . من در سال 75 ترك تحصيل كردم ، اما به دستور آقاي مهندس در سال 82 براي ادامه تحصيل اقدام كردم و موفق شدم پس از گذراندن 60 واحد تحصيلي مدرك ديپلمم را دريافت كنم ، و در حال آماده سازي خود براي ورود به دانشگاه نيز هستم . همچنين علاوه بر اينكه مشغول كار در يك شركت خصوصي هستم ، در تمام جلسات آموزشي كنگره 60 (شعبه آكادمي ) شركت مي‌كنم ، مدت 17 ماه است كه به كلاس دف نوازي مي‌روم و 2 ماه است كه در كلاس زبان انگليسي نيز ثبت نام كرده ام .

آري ، من همان كسي هستم كه تا ديروز انگل جامعه بودم ، من همان كسي هستم كه تا ديروز لكه ننگ خانواده ام بودم ، من همان كسي هستم كه تا ديروز مردم برچسب هاي بي غيرت ، بي اراده ، دزد و... را به من نسبت مي دادند ، اما چه اتفاقي افتاد كه امروز .... ؟


ان شاء الله ، همه آن كنيم كه فرمان است

منبع : www.congress60org

 توجه داشته باشيد كه اعتياد يك مسئله اخلاقي نيست و مسئله خوبي و بدي در كار نيست معتاد ناخوش است و شخصيت معتادگونه و يا سيستم دفاعي اوست كه باعث از هم پاشيدگي زندگي او و عزيزانش شده است. با فرد معتاد همانند یک بیمار رفتار کنید زیرا هیچ گاه به یک بیمار سرطانی توهین نمیکنند معتاد نیز بیمار است و بیماری او به قدری شدید است که میتواند در طول زندگی  حداقل ۶۰ نفر دیگر را تحت تاثیر اثرات مخرب بیماری خود قرار دهد .او را آگاه کنید و از طریق مراکز بهبودی معتادان (انجمن ۱۲ قدم)به نجات جانش بشتابید

کتاب مداخله نوشته ت. فروهر در این زمینه میتواند اطلاعات مفیدی در اختیار علاقمندان بگذارد

پ.ن  هیچ مسئولیتی در قبال نام مکانهای ذکر شده ندارم .نه رد میکنم نه تایید

زندگي دفتري از خاطرهاست ... يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ... يک نفر همدم خوشبختي هاست ، يک نفر همسفر سختي هاست ،چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد... ما همه همسفريم

عاشق و آزاده باشید در سایه پروردگار

در گوشه ديگر پارك دخترك كوچكي را مي‌بينم كه مشغول بازي با عروسك‌هايش است و غرق در روياهاي كودكانه‌اش. باديدن او ياد دخترك كوچكي مي‌افتم كه دركودكي مي‌شناختم، كودكي خودم كه نمي‌دانم كي و كجا گمش كردم. شايد در 12 سالگي همان روز پاييزي و باراني كه در كوچه باغ‌هاي اطراف خانه‌امان مشغول قدم زدن بودم و از بوي كاه گل خيس و دود برگ‌هاي خشك كه باغبان همسايه آتش زده بود و صداي موسيقي دلنشين برگ‌هاي زرد و قهوه‌اي و نارنجي و خشك پاييزي كه زير پاهايم خش خش مي‌كرد لذت مي‌بردم و غرق در روياهاي كودكانه‌ام بودم. چشمانم را مي‌بستم تا نسيم پاييزي صورت كودكانه‌ام را نوازش دهد و در عالم كودكي تصور مي‌كردم دستان زبر پدرم را كه هرگز مرا نوازش نكرده بود.

پدرم يك كارگر ساده بود كه به سوداي پول‌دار شدن از روستا به تهران آمده بود بعد هم دو تا اتاق در يكي از روستاهاي اطراف تهران اجاره كرده و ما را هم آورد

اين جابجايي وضعيت اقتصادي ما را بهتر كه نكرد هيچ، بدتر هم كرد. پدرم كه پير شده بود و ديگر توان كار كردن نداشت و براي اين كه بتواند كار كند مجبور بود هر روز كلي پول بدهد و آن زهر ماري را بخرد تا بتواند از جايش بلند شود و چند ساعتي كار كند. 3 برادر بزرگ‌تر هم داشتم كه آن‌ها هم در اين شهر لعنتي معتاد شدند و فقط كارشان شده بود دزدي و خرده فروشي مواد و ولگردي، اين وسط فقط من بودم و خواهر كوچك‌ترم و البته مادر بيچاره‌ام كه همه سختي‌هاي زندگي روي دوشش بود.

آن روز شوم وقتي به خانه آمدم ديدم برعكس روزهاي ديگر، پدر وبرادرانم با من مهربان شده‌اند و يك جور ديگر نگاهم مي‌كنند، آري آن روز مرا كه 12 سال بيشتر نداشتم شوهر دادند و شير بهايم هم 250 گرم ترياك بود. در حقيقت پدر و برادرانم مرا به قيمت 250 گرم ترياك به مردي كه 25 سال از من بزرگتر بود، فروختند.

شوهرم قاچاقچي مواد بود. از شهرهاي مرزي مواد مي‌آورد و در تهران مي‌فرخت. خودش هم اعتياد داشت، روز اولي كه رفته بودم خانه شوهر نمي‌دانستم بايد چه كاري انجام دهم. وقتي شوهرم صبح از خانه بيرون رفت من شروع كردم به بازي با عروسك‌هايم، تا ظهر كه او آمد خانه و وقتي ديد غذا درست نكرده‌ام عصباني شد و شروع كرد به كتك زدن من وهمه عروسك‌هايم را پاره كرد و گفت: ديگر حق نداري عروسك بازي كني، تو حالا ديگر بزرگ شده‌اي و شوهر داري، بايد از اين به بعد شوهر‌داري كني نه عروسك بازي. اين اولين كتكي بود كه از او خوردم ولي آخرين بار هم نبود. هر روز به بهانه‌هاي مختلف مرا مي‌گرفت زير كتك. بعد هم وادارم مي‌كرد مواد برايش جابجا كنم و به مشتري‌هايش مواد برسانم.

مي‌گفت تو يك دختر بچه هستي و براي اين مامورها به تو شك نمي‌كنند، من خيلي مي‌ترسيدم نمي‌خواستم آن كار را انجام دهم ولي هربار او مرا به زور وادار مي‌كرد و مرا مسخره مي‌كرد و مي‌گفت: تو ترسو هستي براي اين كه ترست بريزد بايد يك بست بزني تا شجاع شوي. آن‌قدر كتك خورده بودم كه حاضر بودم هر كاري انجام دهم، بنا بر اين قبول كردم و اولين بار از دست شوهرم مواد گرفتم و مصرف كردم. او راست مي‌گفت با مصرف مواد احساس شجاعت مي‌كردم و به يك‌باره تمام ترس‌هايم تمام شد و از آن مهم‌تر با مصرف مواد تمام درد ورنج‌ها‌ي حاصل از زندگي نكبت بارم به يك باره از يادم رفت. در حقيقت با مصرف مواد از دنياي واقعي خارج مي‌شدم و به دنياي خيالي مي‌رفتم، به آن دنيايي كه همه چيزش خوب بود وقشنگ. هر كاري كه شوهرم مي‌خواست انجام مي‌دادم. 7 سال از زندگيم به همين منوال گذشت و من به يك فروشنده حرفه‌اي مواد تبديل شدم تا اين كه يك روز صبح كه شوهرم از خانه بيرون رفت ديگر هرگز برنگشت، 9 ماه بعد هم مامورها خبر آوردند كه جنازه‌اش را در اطراف زاهدان پيدا كرده‌اند. گويا چون پول قاچاقچيان را نداده بود وسرشان كلاه گذاشته بود آن‌ها هم او را دزديده و كشته بودند، جنازه‌اش را هم انداخته بودند در بيابان، وقتي پليس جنازه را پيدا كرده بود جسد كاملا از بين رفته بود وغير قابل شناسايي شده بود، فقط از محتويات داخل جيبش توانسته بودند شناسايي‌اش كنند، بعد از من خواستند براي شناسايي جسد به پزشك قانوني بروم، من هم فقط از روي خالكوبي كه روي دستش بود توانستم او را شناسايي كنم. اين بود سرنوشت همسري كه هرگز دوستش نداشتم و هميشه آرزوي مرگش را مي‌كردم ولي وقتي مرد برايش گريه كردم و رخت سياه پوشيدم. نمي‌دانم چرا، شايد به حال خودم گريه مي‌كردم، به اين ترتيب من در سن 19سالگي بيوه شده بودم. يك زن بيوه معتاد كه مجبور بود به خانه پدري برگردد. از شوهرم چيز زيادي برايم باقي نمانده بود، هر چه هم كه باقي مانده بود خرج عمل خودم وپدر وبرادرانم شد، چون حالا بايد خرج خانواده‌ام را هم مي‌دادم. به همين دليل شروع كردم به كاسبي، رفتم سراغ مشتري‌ها‌ي سابق شوهرم و به آن‌ها جنس فروختم. آن‌قدر خرج عمل خودم و خانواده‌ام زياد بود كه مجبور بودم براي تهيه‌اش دست به هر كاري بزنم از مواد فروشي گرفته تا دزدي وكيف قاپي،ولي هر كاري كه مي‌كردم بيرون از محل بود ودر محل خيلي مراعات مي‌كردم به اصطلاح آهسته مي‌رفتم و آهسته مي‌آمدم.

در همسايگي‌مان پسري بود به اسم حميد كه از بچگي با هم همبازي بوديم، حميد 3 سال از من بزرگ‌تر بود و وقتي از سربازي برگشت، رفت بازار و در يك حجره شروع كرد به شاگردي، آن‌قدر پسر درست كار و قابل اعتمادي بود كه خيلي زود تبديل شد به چشم وچراغ صاحب حجره، طوري كه حاجي تمام زندگي واموالش را گذاشته بود در اختيار حميد. حميد از آن مردهايي بود كه هر زني آرزويش را داشت، به قول امروزي‌ها يك مرد ايده‌آل.

يك روز كه به خانه برمي‌گشتم حميد سر راهم سبز شد و خيلي مودبانه از من خواستگاري كرد، آن‌قدر غير منتظره بود كه باورم نمي‌شد، با اين كه هم بازي دوران كودكي‌ام بود ولي دنياي آن روزهاي‌مان خيلي با هم فرق داشت ومن احساس مي‌كردم لياقت همچون مردي را ندارم به همين دليل هم بدون درنگ جواب منفي دادم ولي هنوز به خانه نرسيده بودم كه پشيمان شدم، خوشبختانه فرداي آن شب حميد با مادرش و يك دسته گل و جعبه‌ي شيريني آمدند خانه‌مان خواستگاري، هفته بعد ما به عقد هم در آمديم .آن‌قدر سريع اين موضوع اتفاق افتاد كه من اصلاً وقت فكر كردن نداشتم، فقط تصميم گرفته بودم كه بعد از عروسي ترك كنم. بعد هم چند بار خواستم ترك كنم و دست از كارهاي خلافم بردارم، چون حميد روحش هم از كارهاي من خبر نداشت، هميشه فكر مي‌كردم اگر روزي بفهمد كه زنش معتاد است چكار مي‌كند.

من تا آن روز عاشق هيچ مردي نشده بودم ولي حميد را با تمام وجودم دوست داشتم و نمي‌خواستم او را از دست بدهم او هم با تمام وجود عاشق من بود و حاضر بود براي خوشبختي من هر كاري بكند ولي افسوس كه قدرت مواد بيشتر از قدرت هر عشقي است و هر عشقي در زمين اعتياد مي‌خشكد و نابود مي‌شود.

يك روز صبح كه حميد مثل هر روز رفت سركار، چون خمار بودم بدون اين كه صبر كنم سريع موادم را آوردم و شروع كردم به مصرف كه ناگهان در باز شد و حميد آمد داخل، از ترس خشكم زد مثل اين كه برق سه‌فاز مرا گرفته باشد فقط نگاهش كردم او هم چند لحظه مرا نگاه كرد و بدون اين كه كلمه‌اي بگويد برگشت و از خانه بيرون رفت. شب وقتي آمد فقط گفت اگر ترك نكنم او هم مواد مصرف مي‌كند و گفت اگر دوستش دارم بايد ترك كنم. من واقعاً عاشق شوهر و زندگيم بودم ولي مواد را بيشتر دوست داشتم و در حقيقت مواد جزء ذات من شده بود طوري كه هرگز نمي‌توانستم از آن جدا شوم. يك روز حميد آمد مقداري مواد خريده بود، نشست كنارم و گفت بيا با هم مصرف كنيم من كه از خدا خواسته بودم، بدون اين كه به عواقبش فكر كنم خوشحال از اين كه مشكلم حل شده و ديگر لازم نيست يكي را بين مواد و شوهر و زندگيم انتخاب كنم شروع كردم به مصرف، بدون اين كه بدانم دارم همسرم را به چه چاهي هدايت مي‌كنم، در حقيقت من با حميد همان‌كاري را كردم كه شوهر اولم با من كرده بود. وقتي بچه اولم به دنيا آمد، هر چه شير به او مي‌دادند بالا مي‌آورد و معده‌اش قبول نمي‌كرد. دكترها ديگر گيج شده بودند و علتش را نمي‌فهميدند. هر آزمايشي روي بچه مي‌كردند، متوجه چيزي نمي‌شدند ولي خودم مي‌دانستم مشكل چيست از ترسم چيزي نمي‌گفتم، آري كودكم هم، قبل از تولد معتاد شده بود و به دكترها گفتم كه مرخصش كنند. بعد بردمش خانه مقداري ترياك حل كردم و دادم خورد، بعد از چند دقيقه حالش خوب شد و آرام گرفت. از آن طرف حميد هم كه ديگر حسابي معتاد شده بود از بازار، انداختنش بيرون.

دوباره براي تهيه مواد مخدر خودم، همسرم و پسرم، حميد را مجبور كردم كه در خيابان كيف قاپي كنيم. حميد خيلي مي‌ترسيد و اين كار را دوست نداشت ولي بخاطر من قبول مي‌كرد، مي‌رفتيم جاهاي شلوغ و با موتور نزديك آدم‌هايي كه كيف داشتند مي‌شديم و من كيف آن‌ها را مي‌زدم و حميد هم سريع گاز مي‌داد و فرار مي‌كرديم تا اين كه متوجه شدم براي بار دوم حامله شده‌ام، ديگر طاقت اين يكي را نداشتم. حميد هم روز به روز ترسوتر مي‌شد و ديگر حاضر نبود بيايد كيف قاپي و فقط در خانه مي‌نشست تا من برايش مواد بياورم.

يك روز از كوره در رفتم و در خانه برادر شوهرم با داد و بيداد گفتم بياييد تكليف‌مان را روشن كنيم، او هم آمد و نمي‌دانم به حميد چه چيزي گفت و رفت، حميد هم رفت بدون اين كه چيزي بگويد و مرا و پسرمان را تنها گذاشت. كسي را كه روزي تمام عشق و اميد من بود و فكر مي‌كردم با آمدنش زندگي‌ام رنگ تازه‌اي مي‌گيرد از نزد خود بيرون كردم و او همان‌طور كه بي‌صدا و ناگهاني وارد زندگي‌ام شده بود، رفت و من ماندم و پسر بچه‌اي 6 ساله معتاد و يك نوزاد كه در راه بود و او هم معتاد به دنيا مي‌آمد. از طريق خواهرم كه پرستار بود يك خانواده‌اي را كه بچه دار نمي‌شدند پيدا كردم و قرار گذاشتيم به محض اين كه بچه به دنيا آمد، او تحويل آن‌ها بدهم و پول خوبي هم بابتش بگيرم، به شرط آن كه اصلاً بچه را نبينم، من هم قبول كردم و وقتي كودكم به دنيا آمد، كودكي كه 9 ماه تمام او را با خود حمل كرده بودم، در ازاء مبلغ ناچيزي در حقيقت فروختمش و اين ديگر آخرين چيز با ارزش زندگي‌ام بود كه بابت مواد مي‌فروختم، با پول فروش كودكم، مدتي سركردم، ديگر پسرم هم بزرگ شده بود و به خاطر تلخي ترياك، هروئين مي‌كشيد. نمي‌دانستم بايد چه كار كنم، انگار همه‌ي درهاي دنيا به رويم بسته شده بود، تصميم گرفتم مقداري مرگ موش بخرم و خودم و پسرم را بكشم، رفتم داروخانه و مقداري مرگ موش خريدم، وقتي برگشتم خانه ديدم مهمان داريم، يكي از فاميل‌هايمان كه او هم معتاد بود و وضعيت بدتري نسبت به من داشت، آمده بود. ولي وقتي ديدمش خيلي فرق كرده بود، با تعجب پرسيدم چه ماده‌اي مصرف مي‌كند. گفت كه هيچ چيزي مصرف نمي‌كند و چند ماه است ترك كرده، اگر خودم نمي‌ديدم باور نمي‌كردم بعد هم مرا برد جمعيت خيريه تولددوباره، آن‌ها با من صحبت كردند و مرا به همراه پسرم فرستادند به كانون فرشتگان شيراز. آن‌جا 28 روز با پسرم بستري شديم. نمي‌دانم چه اتفاقي افتاد ولي من كه تمام زندگي‌ام را بابت اعتياد داده بودم، به آخر خط رسيده بودم و مي‌خواستم خودكشي كنم، در آن‌جا دوباره متولد شدم و اين كار را فقط با توكل به خدا و كمك چند تن ديگر از همدردهايم كه آن‌ها هم روزي مثل من بودند، انجام دادم و بالاخره توانستم بعد از سال‌ها از دام عفريت شوم اعتياد رهايي يابم.

وقتي وارد كانون شدم چشمم به جمله‌هايي افتاد كه نوشته بود «ما راهي براي زندگي بدون مصرف مواد يافته‌ايم» «يا علي گفتيم و عشق آغاز شد». من هم اين‌بار يا علي گفتم و از آن لحظه زندگي دوباره‌اي براي من شروع شد. من هميشه فكر مي‌كردم از بنده‌هاي بد خداوند و اهل دوزخ هستم ولي بعد از آشنايي با برنامه 12 قدمي تازه فهميدم خداوند چقدر مهربان است و بخشنده و هميشه آماده است كه ما به سويش برگرديم. امروز به لطف خداوند و كمك دوستان انجمني سر كار مي‌روم و با پسرم زندگي مي‌كنم، پسرم هم سال اول دبستان است ولي هميشه در اين فكرم كه بتوانم روزي حميد را پيدا كنم و دو مرتبه با هم زندگي مشترك‌مان را ادامه دهيم و البته هميشه در حسرت ديدن پسرم كه مواد مخدر او را از من گرفت و من هرگز نديدمش

داستان زندگی یکی از اعضاء کانون تولدی دوباره

عاشق و آزاده باشید در سایه پروردگار

پسر کوچکی برای مادر بزرگش توضیح می داد که چگونه همه چیز ایراد دارد: مدرسه خانواده دوستان و ...

مادر بزرگ که در حال پخت کیک بود از پسر پرسید که کیک دوست دارد؟

و پسر جواب داد البته خیلی.

و پرسید روغن چی ؟

-نه!

تخم مرغ خام؟

-نه مادر بزرگ

ارد چی ؟ از ارد خوشت می اید ؟ از جوش شیرین ؟

نه مادر بزرگ!

بله همه ی این چیزها به تنهایی بد به نظر می رسند . اما وقتی به درستی با هم مخلوط شوند یک کیک خوشمزه درست میشود.

خداوند هم به همین ترتیب عمل می کند.خیلی از اوقات تعجب می کنیم که چرا خداون باید بگذارد ما چنین دوران سختی را بگذرانیم.اما او می داند که وقتی همه ی این سختی ها به درستی در کنار هم قرار دهیم نتیجه همیشه خوب است.

ما تنها باید به او اعتماد کنیم در نهایت همه ی این پیشامد ها با هم به یک نتیجه فوق العاده میرسیم.

پ.ن هیچ چیز در این دنیا اتفاقی نیست و در پس هر اتفاقی رازی نهفته

خداوند میفرماید خیر در آن چیزی است که اتفاق می افتد

چند نکته از این معنی

دعا نباید برای ما تبدیل به راه فراری برای انجام ندادن وظایفی شود که ما باید خودمان آنها را انجام دهیم*. اسوالد چمبرز

کسی که فکر نمی کند ، به ندرت دم فرو می بندد

آنکه «چرایی» برای زندگی دارد، هر «چگونه ای» را می تواند تحمل کند

امانوئل كانت
چنان باش كه بتواني به هر كس بگويي: «مثل من باش».

نميتوانيم كاري كنيم كه مرغان غم بالاي سر ما پرواز نكنند اما ميتوانيم نگذاريم كه روي سر ما آشيانه بسازند

آدم پر جربزه و قابل وقتي با بحران روبرو ميشود، به تكيه گاه فكر نميكند؛ روش خود را تحميل ميكند، مسؤوليتش را ميپذيرد و نتيجه كار را [پيروزي يا شكست] از آن خود ميداند

فرانك كرين:
مردم از هيچ چيز به اندازه مسؤوليت وحشت ندارند؛ با وجود اين هيچ چيز به اندازه مسووليت در دنيا باعث پيشرفت انسان نميشود

هلن كلر
خوشبختي شكل ظاهري ايمان است ،تا ايمان و اميد و سخت كوشي نباشد ،هيچ كاري را نمي توان انجام داد

جرج برنارد شاو
آنكه مي تواند ، انجام مي دهد،آنكه نمي تواند انتقاد مي كند.

آدم چيزي را كه دارد نميخواهد بلكه چشم و دلش دنبال چيزهايي كه ندارد ميدود در صورتي كه هزاران نفر به داشته هاي او حسرت مي برند

انسان از پيروزي چيزي ياد نميگيرد ولي از شكست خيلي چيزها فرا ميگيرد

انسان در كنار ديگران عاقل تر است تا در كنار خويش

انسان وقتي در خانه نشسته است خواهان حادثه اي در زندگي و هنگامي كه دچار حادثه مي شود طالب زندگي آرام در خانه است
وايلز

ناپلئون هيل : براي موفقيت يک ويژگي هست که فرد بايد آنرا داشته باشد و آن مشخص بودن هدف است. به بيان ديگر، فرد بايد بداند که چه ميخواهد و شديداً خواستار بدست آوردن آن باشد

آدمهای احمق هميشه از گذشته حرف مي زنند عقلا در فكر حال هستند و ديوانگان از آينده سخن مي رانند
ناپلئون بناپارت

لاوس : وقتي آنچه داريم مي بخشيم ، آنچه نيازمند آنيم دريافت خواهيم كرد

هر گاه خبر هاي بد را به عنوان يك نياز به تغيير و نه يك خبر منفي پذيرفتيد شما از آن شكست نخورده ايد بلكه از آن چيزهاي تازه آموخته ايد ( بيل گيتس )

براي قضاوت در مورد موفقيت خودت ببين چه بدست آورده اي و در قبال آن چه از دست داده اي. (دالاي لاما)

زنان به خوبي مردان ميتوانند اسرار را حفظ كنند ولي به يكديگر ميگويند تا در حفظ آن شريك باشند
داستايوفسكي

خدا در قلب توست و تو در بیابان ها به دنبالش می گردی

هر چه روح به خدا نزدیکتر باشد، آشفتگی اش کمتر است
.زیرا نزدیک ترین نقطه به مرکز دایره، کمترین تکان را دارد

هر اتفاقی که می افتد، چه کوچک چه بزرگ، وسیله ای است
.برای آن که خدا با ما حرف بزند و هنر زندگی دریافت این پیام هاست

صدقه
سکه ای که در دست درازشده ای می اندازی,زنجیری طلایی است که قلب غنی تو را به قلب سرشار از محبت خدا,پیوند می دهد.......................

رام تیرت :
نیایش ها همان گونه پاسخ می یابند که پرسیده شده اند

عاشق و آزاده باشید در سایه پروردگار