سلام به تمام دوستان عزیز
در دیار غربت کسی به استقبالم نیامد، همانطور که در فرودگاه مهرآباد کسی بدرقه ام نکرد؛ کرگدن ها همیشه تنها سفر می کنند و من دیر زمانی است که فهمیده ام باید مثل کرگدن باشم با پوستی کلفت و قلبی کوچک...
به گوشه ای خزیدم و در فکر فرو رفته بودم که من کیستم .. آن وقت که از اسارت خود در چنگ نا مهربونیهای ایام به ستوه آمده بودم و در لحظه لحظه زندگی احساس تاریکی می کردم و بدنبال فانوسی برای زندگی می گشتم که راه را از بیراه نشانم دهد.از قضای روزگار گذرم به انجمن افتاد و به لطف پروردگار بی همتا بجای فانوس، ماه بمن عطا شد از آن وقت به بعد همیشه خود را مدیون ماه میدانم چون اگر ماه فداکار حاضر به رفتن نبود هرگز صبح سر نمی زد .

امیدوارم بتوانیم لحظاتی همراه با عشق و آرامش را در کنار هم در این وبلاگ تجربه کنیم
همیشه منتظر پیامها و مطالب زیبای شما هستم

---